TRAINING
BOEKEN
MENU

De eerste keer...

5 juli 2021
Bart van Nes

De eerste keer...

Eternity is long. If when I get to heaven the Lord shall say to me, Spurgeon, I want you to preach for all eternity, I would reply, Lord, give me a Bible, that is all I need. – Charles Spurgeon

Ik had al een paar jaar ervaring met hier en daar spreken op jongerenavonden, zomerkampen en andere gelegenheden maar dit was anders. Dit voelde toch nóg wat serieuzer. Op 7 April 2013 sprak ik als twintigjarige voor het eerst op een zondagochtend in een echte kerkdienst.

Het was een traditionele gemeente dus na de ontvangst in de consistorie liep ik vervolgens met de kerkenraad – mensen waarvan de meeste minstens twee keer zo oud waren als ik – naar voren onder het toeziend oog van een volle kerkzaal. Toen het openingslied klaar was mocht ik de dienst openen want naast de preek mocht ik ook de liturgie verzorgen. Wat is het zo’n eerst keer dan fijn dat je niet zelf iets heel briljants hoeft te verzinnen maar je simpelweg woorden mag uitspreken die al eeuwen lang en duizenden keren zijn uitgesproken: “Onze hulp is in de Naam van de Heer, die hemel en aarde geschapen heeft…” Achterin de zaal zaten mijn ouders, die vonden het nog spannender dan ik. Na twee liederen stapte ik opnieuw het podium om het Bijbel gedeelte voor te lezen. En toen was het moment daar.

Vrijwel gelijk stapte ik naast de kansel. Dat voelde vrijer en ik kreeg meer contact met de zaal. Ik vond het spannend en tegelijkertijd voelde ik me ook op mijn gemak. Van die 25 minuten kan ik me verder niet heel veel meer herinneren maar toen ik amen had gezegd en weer plaats nam tussen de ouderlingen dacht ik twee dingen. één: ‘Ik hoop niet dat ze me nu ruiken want ik ben doorweekt’. En twee: ‘wat was dit machtig mooi om te doen. Ik weet niet hoe de rest van mijn leven eruit gaat zien maar dít! Dit is zo mooi, dit wil ik de rest van mijn leven blijven doen’. Veel dingen vielen die zondagochtend op zijn plek. Achteraf ging ik bij mijn oma langs die ook achterin de zaal zat. “wat mooi jongen, dat jij me vanmorgen de zegen mee mocht geven” zei ze ontroerd.

Wat is dit mooi!

Preken is een privilege. Het is een grote verantwoordelijkheid die gepaard kan gaan met strijd. Maar het is ook iets wat enorm veel vreugde kan geven. In onze trainingen zien we dit ook steeds terug. Enerzijds vinden mensen het soms heel spannend om de sprong te wagen en echt tevoorschijn te komen als mens. Maar na afloop horen we ook steeds weer: 'wat is dit mooi!'

Preken is heel veel dingen maar preken is ook zonder twijfel prachtig. Daarom lees je in mijn bio op de site het volgende: Tot op de dag van vandaag ben ik diep onder de indruk van de kracht en het mysterie van de preek. Waar God, de Bijbel en mensen elkaar ontmoeten kan álles. Het is mijn verlangen dat door alles wat we doen in het Sermon Movement Center je gaat ontdekken: preken is prachtig!